Als er nu één ding is waar ik niet tegen kan , dan zijn het dikke nekken.
Opzichtige dikke nekken !
Zo van die types die met een SUV je voorbijrazen op kleine wegen bij regenweer.
Types die vervolgens met opzichtig gekleurde merkkledij en te bruin vel voor de tijd van het jaar beginnen te vertellen over de reis naar Honolulu(l) die ze net achter de rug hebben of over hun zakenreis naar Zuid-Afrika. Vaak ruiken ze onfris doch dit merk je niet daar ze zich overgieten met deciliters After Shave die ze op kosten van hun werkgever in een luchthaven gekocht hebben. Ook hebben ze vaak een dik pakje grotere eurobiljetten die ze opgerold of samengedrukt met bravoure laten zien als ze willen trakteren. Daar zit het hem juist, ze trakteren nooit want dat pakje geld is hun skepter die ze zwaaien om hun autoriteit te tonen.

Zo kwam ik op donderdag 28 september, een avond die ik trouwens nooit zal vergeten, een medespeler van onze ploeg "De Kipstar" tegen in het Jules Ottenstadion. De speler in kwestie die in het werkelijke leven Frederik of Fré heet, wordt hier Mark genoemd, om hem te beschermen tegen onnodige pesterijen. Mark dus, kwam met sympathieke groet mijn richting uit, terwijl ik een Hamburger aan het eten was. Een hamburger van bedenkelijke kwaliteit, ruim bespoten met mosterd. Ik groette enthousiast Mark en ontdekte een sympathieke uitstraling op zijn gezicht die plots overging in een breedgetrokken en luide lach.
Ik voelde kriebels in mijn buik !
Ik had namelijk de helft van de ruim bespoten mosterd op mijn hemd gemorst.
Mark had dit zien gebeuren en liet dit ook luidkeels merken.

Samen met mijn neef die 1 m 98 groot is, stond ik nog steeds in het voetbalstadion van AA Gent. Niet omdat we Bufallo's zijn, doch omdat niet uitgevoerde verlichtingswerken in het stadion van Essevee en verkiezingsonzin, ons samen met 5000 andere supporters tot dit bezoek noopten. Onze hamburger was net opgegeten en het was tijd om onze zitjes op te zoeken, wat we vervolgens deden.
Tot mijn verbazing bleken we tickets bij te hebben die toegang gaven tot de VIP area.
Met mosterdslierten op mijn hemd volgde ik mijn neef, richting onze plaatsen.

Wederom was mijn verbazing groot.
Daar zaten alleen mannen met dure maatpakken en dames met even dure tailleurs.
Het voltallig bestuur zat daar.
Onze ligging was super, daar we hier een schitterend zicht op dit prachtig veld hadden.
Gevoelens van schaamte dienden zich aan.
Licht gebogen, opdat ze mijn mosterdperikelen niet zouden opmerken, zocht ik mijn zitje op.
Meer schaamte overmande mij, want ik bleek naast de ondervoorzitter van Lokomotiv Moskow te zitten.

Later zou blijken dat ook hij zich zou schamen.

De ondervoorzitter van Lokomotiv Moskow was te jong om te kunnen zijn wie hij was. Maar ja, entrepreneurschap in Rusland is nu éénmaal iets anders dan bij ons, dus moest het wel zo zijn.
De entourage rond deze persoon bleek echt uit een James Bond film te komen.
Niet alleen was er een Bondgirl bij, ook de slechterik van dienst met pokkengezicht en " Ik schiet eerst en dan pas praat ik - uitstraling " zat net achter mij.
Ook bleek deze man een GSM bij te hebben zoals ik er nog nooit één heb gezien en waarmee hij vast en zeker 6 ruimtetuigen kan doen ontploffen.
De avond was onvergetelijk.
Uiteraard omdat Essevee geschiedenis heeft geschreven op het veld.

De strijd was gestreden en Lokomotiv Moskow verloor met 2-0.
En toen gebeurde iets wat merkwaardig was.
De Russische ondervoorzitter schudde het hoofd, knikte en realiseerde zich dat het te laat was om nog iets te kunnen veranderen.
Hij straalde nedigheid uit !
Hij stond op, zijn entourage met hem en ze verdwenen zoals ze gekomen waren.
In keurig maatpak ,geruisloos en onopvallend.

Ik heb respect voor deze man.
Hij zou veel dikke nekken bij ons een lesje kunnen leren.

En ik, ja ....
Nooit zal ik nog Hamburgers eten.