Het was al laat toen ik aan de toog van mijn stamcafé te Waregem een vraag wou stellen aan mijn redelijk beschonken maat Stampie. Net op dat moment verspreidde Stampie een verschrikkelijk luchtje, wellicht afkomstig uit zijn ongewassen anus. Ik werd er slecht van, doch in angst en onaangename situaties komen vaak beelden en momenten terug die je je anders nooit meer kan herinneren. Daarom ben ik graag in Stampies gezelschap.

Stampies ongewassen anus is het gevolg van zijn angst voor vaste telefonie. Hij kon het niet verkroppen dat telkens hij iemand belde, hij zijn woorden zag verdwijnen in een draad.

Vroeger, zo’n 30 jaren geleden toen Stampie en ik nog pubers waren, knalden we vaak de ruiten kapot met onze zelfgemaakte katapult. Wat waren dat nog eens tijden. Toen al zei Stampie dat hij een telefoon wou hebben die zijn woorden kon afschieten in de ruimte zonder draad en dat die woorden ergens anders konden inslaan. Onze Stampie was toen al bij de pinken.

De verschrikkelijke geur van Stampies inboedel was net verdampt in de afgeleefde sferen van mijn stamcafé, toen Rik, de sympathieke doch ietwat naieve cafébaas die pensioengerechtigd lijkt en toch maar 3 jaren ouder is dan Stampie en ik, ook aan Stampie een vraag wou stellen. Jamaar, zei ik, licht geïrriteerd, wacht eens even klootzakske, ik wil hier eerst Stampie een vraag stellen. Ook trok ik een oogje naar Rik.

Rik ,die al 27 jaren lang sympathiek en naïef was, had die avond iets wat ik nog nooit had gezien. Ik kreeg de tijd niet om het te zien, want ik kreeg plots uit het niets een rechtse op mijn kaak gevolgd door een snoert van een linkse op mijn linkeroog. Ik viel prompt van mijn barkruk. Rik ging als een razende tekeer. Hij kwam van achter zijn toog en schopte zo hard hij kon in mijn buik en onderbuik dat ik het uitriep van de pijn.

Stampie die nog aan het bekomen was van zijn nietsontziende bierscheet, liet begaan.

Ik riep, Stampie, Stampie, help me, toen ik plots besefte dat hij niet kon helpen.

De harde pijnen die ik kreeg te verduren brachten me wederom herinneringen aan. Ik kreeg een déjà vu. Stampie zou niet helpen want daar was die lelijke voetbalbabe weer.

Hij zat vastgeroest te staren naar haar poster aan de muur, een foto die Rik toen hij nog sympathiek en naiëf was, rechts van de deur die naar zijn kelder leidde, had opgehangen. Dit was al eens gebeurd !

Ik besefte dit en riep zo luid ik kon FUCK VOETBALBABES.

Hoe het dan allemaal verder ging , leest U binnenkort verder.