Het was al laat toen ik huiswaarts reed.
Mijn voet jeukte en ik kon niet krabben, daar ik mijn gaspedaal moest blijven induwen.
Alhoewel mijn voet bleef jeuken en de wat betere chauffeur zou kunnen stellen dat ik mijn Cruise controle kon inschakelen, deed ik het toch niet.
Cruise Controle is zalig !
Je kan rustig, gecontroleerd rijden, waarbij je de voeten minder belast en toch efficiŽnt vooruitgaat.
Je kan ondertussen genieten van het landschap waardoor je rijdt en kan zelfs even je gedachten laten afdwalen. Als je dan nog bovenop dit alles met een "Automatiek" rijdt, kan de pret niet op.
In combinatie met het genieten van het rondliggende landschap en de afdwalende gedachten kan je zelfs met de handen vrij, dingen doen die je misschien anders wat later op de dag zou gaan doen.
Of net omgekeerd, vroeg in de morgen, afhangend van wat soort type je bent.

Vroeger, toen ik wat jonger was en ook al lange autoritten deed, liet ik me regelmatig lekker pijpen door mijn toenmalige vriendin. Nu gebeurt dat wat minder, daar mijn vrouw vaker het stuur ter hand neemt.
Als je weet dat toen de Cruise Controle nog niet bestond, kan je van hier zien dat het spannende tijden waren.
Bovenop het feit dat ik toen met een auto reed met vijf slecht schakelende versnellingen en een verwarming die vaak blokkeerde, weet je dat ik mij moest beperken tot wat ik deed. Zo kon ik niet genieten van het rondliggende landschap met afgedwaalde gedachten, terwijl ...
Nadeel is dan weer dat je somt te rustig wordt en net te laat bent als je moet ingrijpen.
Als je begrijpt wat ik bedoel. En daarom rijd ik nu niet meer met Cruise Controle.

Mijn voet jeukte nog steeds en het werd vervelender daar de jeuk ook aan de binnenkant van de onderkant van mijn voet kwam opzetten. Gas geven was niet eenvoudig.
Gas geven, tja .
Het woord gaspedaal deed me plots aan Geert Furniere denken.
Het was zijn bijnaam "gazzepulle" die me plots te binnen schoot.

Ik besloot mijn Cruise Controle toch op te zetten om te kunnen krabben. De jeuk werd ondraaglijk.
Ik hoef niet te beschrijven wat een deugd dit deed. Daar kan zelfs de beste pijpbeurt niet aan tippen.
Ik bleef denken aan Geert.

Eigenlijk is Geert net als ik !

Maar dan niet in de auto, maar op het veld.
Als hij de zaterdag de grasmat opgaat, speelt Geert ook niet graag op "Automatisch" !
Uitgetekende krijtlijnen, vastliggende waarden, afgebakend zonevoetbal, NEE !
Daar houdt Geert niet van. Het moet spontaan blijven. Er moet plaats zijn voor individuele interpretatie.

En dit terwijl dit hem enigszins zou kunnen helpen.
Hij zou dan wat rustiger kunnen zijn en meer tijd kunnen nemen om uit te voeren
wat van hem gevraagd wordt, terwijl hij echt geniet van het spel en zelfs nog tijd zou hebben om andere dingen te doen.
Niet dat Geert niet doet wat van hem gevraagd wordt ! Zeker niet, hij is de Captain.
Hij is een man van zijn woord !

Maar Geert doet het liever anders. Net als ik in de auto. En dan net laat hij zijn duistere kantje zien !
Geert kan tekeer gaan als een kleine Duivel !
Gele kaarten, rode kaarten, benen, armen, neuzen, het kan hem allemaal op dat moment niet schelen, hij moet erdoor !
Wat ook het rondliggende landschap moge zijn.

De Gazzepulle kan als het ware plots iets te ver zijn opengedraaid.
Doch, vrienden, het is dat wat we nodig hebben in ons team.
Ieder van ons moet af en toe wat meer die Cruise Controle afzetten en de baas worden over waar hij mee bezig is.

En daar hou ik van.
Geert ook !

Christophe Neukermans