Onlangs las ik in de krant dat onze Homo uit Sint Niklaas weer eens in de media was gekomen.
Deze keer niet met zijn alles en nog wat mening over alles en iedereen of over zijn stulpje in Zuid Afrika waar hij elke winter de zomer herbeleeft.
Zelfs niet over zijn mening omtrent zijn eerdere meningen van vroeger.
Nee, het ging eens over zijn literair kunnen. Over het feit dat hij een zin had geschreven.
Een mooie nog wel.

Hier komt ze : 'Vijftien jaar had de badkamer met de caravanafmetingen probleemloos dienstgedaan, de sporadisch gekneusde knie niet te na gesproken van wie zich, zijn toilet makend of zich scherend voor het lavabootje, te bruusk omdraaide en aan den lijve moest ervaren hoe gering de speling was gebleven tussen rand en wand.'

Hij kreeg dan ook prompt één euro per woord in deze literaire zin.

Ik haalde prompt mijn rekenmachine uit de lade en berekende dat hij 49 euro had gekregen. Tenminste als je de punten en de komma’s niet meetelt. Want vaak zijn het punten en de komma’s die het meeste zeggen, het meeste opbrengen, zeg maar !
Ik kon het niet laten en begon meteen zelf wat zinnen ineen te knutselen : "Nadat ik hem tegen de grond had gesmakt ,deed hij alsof zijn neus bloedde."

"Toen ik voor het eerst naakt op het naturistenstrand liep, deed ik het bijna in mijn broek."

"Die keer dat ik bruusk het toilet was opgerend en er maar niet wegraakte vanwege het uitblijven van de werking van het medicijn om mijn buikpijn te verzachten, begon ik wat rond te kijken in mijn toch ruime badkamer ,vijftien jaar nadat ik haar zo hard had geramd dat mijn buik er pijn van deed ,en ik plots kon vaststellen dat links naast het badkamermeubel de sporen van ongeborenen nog steeds zichtbaar bleken."

Ik wil maar zeggen, het is niet de zin, maar wat je ermee doet, wat telt. En vooral, is één zin in een boek niet hetzelfde als één pas in de match.

Christophe Neukermans